Истражувајќи ја причината за одредено задебелување, велат дека откриле некои импресивни резултати.
Еве како палеонтолозите замислуваат како изгледал диносаурус со скршен зглоб (Фото: Queen’s University Belfast)
68-милионската „величествена“ коска од диносаурус открива дека имал скршен зглоб, најверојатно поради трчање или скокање преку нерамен терен во потрага по храна или вода.
Иако рускиот диносаурус познат како хадросаур Amurosaurus riabinini се чини дека ја преживеал несреќата, како резултат на куцањето би можело да биде потешко бегање од предаторите, според истражувачите од Универзитетот Квин во Белфаст.
Тим експерти, предводени од палеонтологот д-р Filippo Bertozzo, анализирале коска пронајдена во каменолом во градот Благовешченск на далечниот исток на Русија.
Истражувајќи ја причината за одредени здебелувања, тие велат дека откриле некои импресивни резултати.
По деталното испитување на скршената коска, откривме дека е од зглобот на диносаурус познат како хадросаур Amurosaurus riabinini и дека несреќата најверојатно се случила кога четириножно животно трчало или скокало, веројатно додека талкало по земјата во потрага по храна и вода, рече д-р Bertozzo.
И покрај се што било против него, диносаурусот ја преживеал несреќата бидејќи можеме да видиме дека коската всушност почнала да зараснува – ова укажува на тоа дека тој не умрел веднаш.
Сепак, веројатно е дека повредата го принудила животното да куца на три нозе, што влијаело на неговите шанси да избега од предаторите.
Професорката Eileen Murphy, заменик-шеф на училиштето за природна и изградена средина во Queen’s, го надгледувала д-р Bertozz.
Проучувањето на древните болести и повреди кај животните или луѓето може да обезбеди огромна количина на информации за животот на поединци во минатото. Оваа студија ни овозможи да дознаеме повеќе за искуството на повреденото животно во периодот пред неговата смрт, нѐ потсетува дека дури и величествените диносауруси би можеле да доживеат несреќи, рече проф. Murphy.
Др. Bertozzo, кој водеше истражување за време на неговиот докторат на Queen’s, сега работи во Кралскиот белгиски институт за природни науки во Брисел.
Резултатите од истражувањето се објавени во списанието Historical Biology.
