Еден ден во самракот еден селанец седел на прагот на својот сиромашен дом, уживајќи во ладовината. Покрај домот поминувал пат кој водел до селото.
По патот одел еден човек, и кога го забележал старецот, си помислил: “Овој е многу мрзелив, не работи ништо, по цел ден седи на прагот од својот дом и гледа некаде бесцелно.”
Малку подоцна се појавил друг човек, кој си помислил: “Овој човек е Дон Жуан. Седи тука, за да ги гледа девојките кои поминуваат, а можеби им дофрлува.”
На крајот, еден шумар, кој одел во селото, си помисли: “Овој човек е голем работник. Напорно работел цел ден и сега ужива во заслужениот одмор.”
… во реалноста не можеме да знаеме многу за селанецот кој седи на својот праг. Но, затоа можеме да кажеме многу за тројцата патници, кои оделе во селото: првиот е мрзелив, вториот е женкар, а третиот е голем работник.
Сè што зборуваш, зборува за тебе; посебно кога зборуваш за некој друг.
Проекцијата е одбранбен механизам во кој лицето му припишува на надворешниот свет нешто што му припаѓа на неговиот внатрешен свет.
П.С. И запомнете, само со менување на нашата потреба – ние го менуваме светот заедно!
© econet.ru
Забелешка: Преземањето на оваа содржина е дозволено само ако го наведете изворот со задолжително линкување на нашиот домен и оригиналната статија!
Доколку сакате да прочитате повеќе содржини како оваа, препорачуваме да го посетите нашиот портал www.kukuriku.com.mk, а со лајк на нашата фан страна станувате дел нашето многубројно членство facebook.com/Kukuriku.mk/.
