Алегориската приказна за Вистината и Лагата отвора прашање што останува актуелно: зошто луѓето понекогаш полесно прифаќаат убава измама отколку непријатна вистина?
Еден ден се сретнале Вистината и Лагата.
„Денес е прекрасен ден!“, рекла Лагата.
Вистината погледнала кон небото и се уверила дека навистина е така. Продолжиле да одат заедно, разговарајќи, сè додека не стигнале до еден бунар.
„Водата е многу пријатна. Дојди да се капеме заедно“, предложила Лагата.
Вистината најпрвин се посомневала. Ја допрела водата и, откако почувствувала дека е пријатна, го прифатила предлогот.
Но, додека се капеле, Лагата ненадејно излегла од бунарот, ја облекла облеката на Вистината и побегнала.
Разгневена, Вистината излегла по неа. Тргнала низ светот, барајќи ја Лагата за да си ја врати облеката.
Луѓето, меѓутоа, го одвраќале погледот. Наместо да ја прифатат голата Вистина, ја пречекувале со презир и негодување.
Посрамена и отфрлена, Вистината се вратила во бунарот и се скрила во него.
Оттогаш, според приказната, Лагата патува низ светот облечена како Вистината. Луѓето ја прифаќаат затоа што изгледа онака како што сакаат да изгледа вистината.
Пораката е едноставна, но непријатна: привлечната надворешност може да ѝ обезбеди доверба на лагата, додека вистината останува отфрлена токму затоа што нема со што да се прикрие.
