Ако одлучиме да го тераформираме Марс, тогаш навистина ќе го промениме на начини што може, а може и да не бидат реверзибилни, истакнуваат научниците.
Без разлика кој научник ќе го прашате за потенцијалот за населување на друга планета, сите ќе ви кажат дека тоа е можно во теорија, но тешко е да се направи во пракса. Прво на сите, затоа што условите за живот, кои се неопходни за луѓето, тешко се постигнуваат на повеќето планети.
Марс, барем така покажуваат сегашните истражувања, се покажа како потенцијално една од можните планети каде што луѓето би можеле да живеат во иднина. Сепак, за навистина да се насели планетата, а не само да се живее во некоја база, целата планета би морала да се трансформира, односно треба да се направи тераформирање.
И додека некои научници веруваат дека ова е можно во теорија, но дека луѓето сè уште немаат знаење или способност да го направат тоа, авторите на студијата неодамна објавена во Nature Astronomy веруваат дека тоа не е толку проблематично.
Како што е наведено во студијата, тераформирањето во основа би можело да се сведе на три „едноставни“ чекори. Тие ја темелат својата теорија на неодамнешните откритија за составот на Марс, како и на напредокот во вселенската индустрија и науката.
Марс има огромни резерви на мраз, што би можело да биде доволно за да се создаде океан на таа планета. Но, за мразот да почне да се топи, планетата треба да се загрее на најмалку 30 степени.
Еден начин на кој ова би можело да се постигне, се наведува во студијата, е со соларни едра кои би се користеле како огледала и би пренасочувале повеќе светлина кон планетата. Во комбинација со дисперзијата на аеросолите во атмосферата, тоа би можело да предизвика создавање ефект на стаклена градина (истиот што моментално ја загрева Земјата). Тие проценуваат дека затоплувањето до 30 степени би можело да се постигне во рок од еден век.
Следниот чекор треба да биде создавање микроби доволно отпорни за да ги преживеат екстремните услови на Марс (и оние што моментално преовладуваат и оние што би се појавиле како што планетата постепено се затоплува). Научниците веруваат дека микробите би морале да бидат генетски модифицирани за да се постигне отпорност и да можат да се „населат“ на Марс. Ова би можело да иницира реформа на хемијата на планетата и да постави основа за создавање екосистем посличен на Земјиниот.
И конечно, доаѓаме до третата фаза, која би била најдолгата и најамбициозна – зајакнување на атмосферата на Марс. За Црвената планета да достигне фаза каде што може да поддржи екосистем во кој би можеле да живеат луѓето, потребно е да се создаде атмосфера што содржи најмалку една десетина од просечната атмосфера на Земјата, или најмалку 100 милибари кислород.
Во теорија, додека атмосферата еволуира, луѓето би можеле да живеат во заштитени живеалишта и да го остават остатокот од планетата на растенијата и животните. Но, истакнуваат тие, овој процес би можел да трае повеќе од 1000 години. Може да се забрза со ослободување на кислород од растворената вода, но таа техника би требало дополнително да се истражи со оглед на тоа што е достапно на Марс.
Знаеме дека Марс бил погоден за живеење во минатото, врз основа на податоците што ги вратиле роверите на Марс, па затоа озеленувањето на Марс може да се смета за врвен предизвик за обновување на животната средина, изјави за Space.com коавторот Edwin Kite, вонреден професор на Универзитетот во Чикаго.
Ако одлучиме да го тераформираме Марс, навистина ќе го менуваме на начини што може, а можеби и не мора да бидат реверзибилни, изјави за Space.com коавторката Nina Lanza, планетарен научник во Националната лабораторија Лос Аламос. Марс е своја планета и има своја историја. Кога тераформираме, навистина повеќе немаме можност да го проучуваме и би можеле да го изгубиме нашето знаење за тоа како планетите се формираат и еволуираат.
Но, истакнуваат научниците, за да размислиме за тераформирање на Марс, прво треба да дојдеме со човечки екипаж на таа планета и да ја проучиме подетално. А за тоа, дури и со најоптимистичките прогнози, ќе ни треба барем уште една деценија.
Извор: Space.com
