Во животот не ни требаат многу луѓе, туку вистинските. Оние што со своето присуство носат мир, светлина и чувство дека сè ќе биде во ред. Луѓе што нè потсетуваат кои сме, дури и кога самите ќе се изгубиме меѓу мислите и грижите.
Секој човек носи своја приказна — невидливи битки, тивки стравови, уморни денови и надежи што не ги кажува гласно. Затоа ни се потребни луѓе што не судат, не се споредуваат и не се натпреваруваат, туку умеат да разберат, да почитуваат и искрено да се радуваат на туѓата среќа.
Ги нарекувам „сончеви“ луѓе — затоа што и покрај животните неволји, тие избираат да зрачат. Да бидат утеха, поттик и тивка сила. Тие се потсетник дека добрината е избор, а човечноста — дар.
Со такви луѓе патот е полесен. Дури и кога сме уморни, дури и кога багажот ни е тежок, нивното присуство нè учи дека не мора секогаш да стигнеме брзо — доволно е да стигнеме заедно.
„Не се држи до луѓе по навика — држи се до оние што ти ја чуваат светлината.“
