Писмото на еден татко до ќерката со Даунов синдром по повод нејзината венчавка

1956

Jillian Daugherty е родена со Даунов синдром. Лекарите веднаш им кажале на родителите дека Jillian никогаш нема да биде како другите деца – а подоцна како и другите жени …

Дури и пријателите и познаниците слушнале дека нивната ќерка никогаш нема да ги најде вистинските пријатели, да студира или да се омажи. Но, испаднало сосема поинаку – а тоа го опишува Paul Daugherthy во своето неверојатно писмо на денот на нејзината венчавка кое ќе ве допре.

Драга Jillian,

Сега е попладне, денот на твојата венчавка, 27 јуни 2015 година. За два часа ќе тргнеш на патот на својот живот, на патот кој е резултат на она што си го постигнала, сè што направи да го доживееш овој ден – на кој ќе се сеќаваш со радост. Не знам какви се шансите за жена со Даунов синдром да се омажи за љубовта на нејзиниот живот. Јас само знам дека сите си ги надминала.

Сега си таму горе и имаш последни подготовки со мајка ти и деверушите. Фризурата е совршена и убаво паѓа преку вратот. Твојот фустан со сјајни ѕвездички – твојот “bling”, како што ја нарече – го фаќа секој зрак на попладневното сонце што се пробива низ прозорецот. Твојата шминка, црвениот кармин, ја нагласува уште повеќе твојата убавина која од ден на ден – уште од денот кога си се родила – е сè поголема и поголема. Твојата насмевка е прекрасна и вечна. Во исто време, посакувам да ти кажам сè и ништо.

Кога се роди, па дури и неколку години подоцна, бев загрижен за тоа каков ќе биде твојот академски успех. Твојата мајка и јас сакавме да ти овозможиме добро образование. Се боревме кога тоа беше потребно и колку долго беше потребно. “Ги принудивме” наставниците да те поучуваат и знаевме дека ќе заработиш почит од луѓето од својата генерација.

Продолжува на страна 2