Невообичаен Американец, потомок на еврејско-руско семејство емигранти. Детството го поминал во сиромашно предградие. Сега е пензиониран професор по психијатрија и психотерапија на Универзитетот Стенфорд. Познат како поборник за групна терапија.
Неговите први книги имале педагошка цел, учејќи за групната психотерапија и таа педагошка особина ја пренел во неговите најпопуларни романи во кои преку содржината нè приближува до внатрешниот свет на големите филозофи. Романите „Кога Ниче заплака“, „Проблемот со Спиноза“ и „Лекувањето на Шопенхауер“ нè запознаваат со филозофите, филозофијата, но и имаат терапевтски ефект.
Со книгите на Irvin D. Yalom, читателот сигурно може да разбере дека тој не е сам во справувањето со егзистенцијалните стравови.
Колку повеќе се познаваме себеси, толку подобар живот можеме да живееме. А кога сме во неволја, многу често се случува тоа да се појавуваат делови од личноста, кои дури и не ги познаваме добро.
Токму така се доживуваат неговите ликови преку психотерапија или терапија со разговор. Во исто време, терапевтскиот ефект е секогаш заемен. Го има истото лековито дејство и за оној кој се исповеда и за оној што слуша.
Психотерапевтската пракса е длабоко вкоренета во неговите романи, а особено во збирката раскази „Exелаторот на љубовта“.
– Не сакам да работам со заљубени пациенти. Можеби затоа што им завидувам. И јас копнеам по љубов. Можеби затоа што психотерапијата и љубовта се фундаментално некомпатибилни. Добар терапевт се стреми да се бори против темнината кај една личност и да најде просветлување, додека романтичната љубов е поткрепена со мистерија што секој вид на инспекција ја уништува. Морам да бидам џелат на љубовта.
Подеднакво интересен и во неговите професионални книги, Јалом не го исклучува психотерапевтот како човек што знае повеќе, но го изедначува со пациентот во неговите страдања и стравови.
Најсилниот мотив на страв, присутен и во романите и во стручната литература на Јалом, е стравот од смрт. Ова може да се види и во цитатите од неговите книги, каде најголема вредност му се дава на животот во страв од смртта:
– Животот е искра помеѓу две идентични празнини, темнина пред раѓање и темнина по раѓање. („Кога плачеше Ниче“)
– Вие го живеете животот во потполност и тогаш, само тогаш можете да умрете. Не оставајте зад себе неоживеан живот. („Третман со Шопенхауер“)
Кој е неговиот рецепт против стравот од смртта :
– “Колку помалку го живеете својот живот, толку е поголем стравот од смртта. Во исто време, бегството никогаш не е решение бидејќи болката е таму; кога ќе затворите една врата, тоа ќе чукне на друго место”.
Сега во неговите години, тој често зборува за стравот на пациентот од неговата смрт и неговото отсуство во терапевтска поддршка.
