Ја имаме!
Тоа беше восклик на новите родители – оние кои со нетрпение ја очекуваа својата „Држава“. Тие ја родиле преку сите предизвици: стравот од бременост, породилните болки, неизвесноста. И конечно, ја донеле на свет новата, сакана, планирана Држава. Како и секој родител, тие беа горди, среќни и наивни. Тие ја гледаа совршена, иако родена со крв и со силен, гласен плач. Мислеа дека најтешкото е зад нив – но вистинската работа допрва започнуваше. Беше време да се воспитува, формира и подготви за светот.
Воспитување
Сè почнува со малите, секојдневни задачи. Пелените и чистењето се само првите чекори. Мајката се грижи за детето, го храни, му чита бајки – учи, едуцира, го подготвува за животот. Но со текот на времето доаѓаат заморот, раздразливоста, компромисите. Таткото сака да помогне, но често се чувствува немоќен. Понекогаш се размислува за дадилка, некој што ќе помогне да се создаде „совршено“ дете, додека родителите се обидуваат да ја зачуваат својата енергија и својот живот.
Парите стануваат фактор. Воспитувањето бара вложување – материјално и емоционално. Кредитите и трошоците се неизбежни, но радоста од новороденото ги прави прифатливи. Детето мора да се развива, да ја гради својата личност, да следи светски трендови – сето тоа со поддршка од родителите, но и со стручноста на дадилката.
Формирање на личноста
Родителите имаат јасна визија за тоа какво дете сакаат да израсне. Но создавањето личност е процес на соработка. Дадилката вложува труд, знаење и дисциплина. Таа учи, насочува, применува стратегија – сè додека детето не го покаже својот потенцијал. Родителите добиваат признание, но вистинската работа е во рацете на оние кои секојдневно го обликуваат – се грижат за секој детал, од основните навики до културата и етиката.
Школување и културно воздигнување
Со првите чекори во образование, се појавуваат нови предизвици – здравјето, социјализацијата, интелектуалните способности. Родителите ја следат секоја фаза, но сè повеќе ја доверуваат одговорноста на професионалците – учителите, наставниците и дадилката. Целта е едноставна: детето да се развие во зрела, образована, културна личност, подготвена да му се претстави на светот.
Образованието не е само формално. Детето учи преку примерите, интеракциите, културните активности. Од балет до музика, од книги до патувања, од разговори до забави – сè придонесува за формирање на личноста која ќе знае да се движи во сложен свет.
Високата цел
Крајната цел на воспитувањето е детето да се покаже на светот – компетентно, културно и самостојно. Родителите го родиле, но секој чекор понатаму е резултат на посветеност, труд и љубов на оние кои го воспитуваат. Државата, како и секое дете, не се раѓа совршена – таа се учи, расте и се обликува. А токму воспитувањето ја прави голема.
