Со користење на таканаречените мозочни органоиди, во иднина би можеле да се развијат супермоќни биокомпјутери, кои би ги надминале денешните компјутери и драстично би ја намалиле нивната неодржлива и постојано растечка потреба за енергија.
Ако им се верува на научниците од Универзитетот Johns Hopkins, таканаречениот биокомпјутер, т.е. компјутер напојуван од човечки мозочни клетки, би можел да се развие во нашиот живот.
Споменатите научници очекуваат таквата технологија експоненцијално да ги прошири можностите на модерните компјутери и да создаде нови полиња на проучување, а нивниот план за „органоидна интелигенција“ е објавен во списанието Frontiers in Science.
Компјутерството и вештачката интелигенција водат технолошка револуција, но ja достигнуваат горната граница. Биокомпјутерот е огромен напор да се кондензира компјутерската моќ и да се зголеми нејзината ефикасност за да се надминат нашите сегашни технолошки ограничувања, вели Thomas Hartung, професор по еколошки здравствени науки на Универзитетот Johns Hopkins.
Ново истражување на мозокот без етички дилеми
Речиси две децении, научниците користеа ситни органоиди, ткиво израснато во лабораторија налик на целосно израснати органи, за да експериментираат на бубрези, бели дробови и други органи без прибегнување кон тестирање на луѓе или животни. Неодамна, Hartung и неговите колеги од Johns Hopkins работеа со мозочни органоиди, топки со големина на хемиско пенкало и со неврони и други карактеристики кои ветуваат за одржување на основните функции како учење и меморија.
Ова отвора истражување за тоа како функционира човечкиот мозок, бидејќи можете да започнете да манипулирате со системот, да правите работи што етички не можете да ги правите со човечкиот мозок, објаснува Hartung.
Потенцијалот на „биолошкиот хардвер“
Уште во 2012 година, Hartung почнал да одгледува и да составува мозочни клетки во функционални органоиди користејќи клетки од примероци од човечка кожа репрограмирани во состојба слична на ембрионските матични клетки. Секој органоид содржи околу 50.000 клетки, со големина колку нервниот систем на винова мушичка. Во меѓувреме, амбициите на Hartung се зголемија и тој замислува да изгради футуристички компјутер со такви мозочни органоиди.
Компјутерите кои работат на овој „биолошки хардвер“ би можеле да почнат да ги намалуваат сè понеодржливите барања за енергија на суперкомпјутерите во следната деценија, истакнува Hartung. Иако компјутерите ги обработуваат пресметките кои вклучуваат бројки и податоци побрзо од луѓето, мозокот е многу попаметен во донесувањето сложени логички одлуки, како на пример да разликува куче од мачка.
Многу јасен пример за надмоќ на мозокот над компјутерите
Мозокот е сè уште неспоредлив со современите компјутери. Фронтиер, најновиот суперкомпјутер во Кентаки, е инсталација од 600 милиони долари од 6.800 квадратни метри. Само во јуни минатата година, за прв пат го надмина компјутерскиот капацитет на човечкиот мозок – но користејќи милион пати повеќе енергија, објаснува Hartung за горенаведениот пример.
Сепак, би можеле да поминат децении пред органоидната интелигенција да работи со систем паметен како глушец, додава Hartung. Но, со зголемување на производството на мозочни органоиди и нивно тренирање со вештачка интелигенција, тој замислува иднина во која биокомпјутерите поддржуваат супериорна брзина на пресметување, моќ на обработка, ефикасност на податоци и способности за складирање.
Ќе поминат децении пред да ја достигнеме целта за нешто споредливо со кој било тип на компјутер, но ако не започнеме да создаваме програми за финансирање за ова, ќе биде многу потешко, вели Hartung.
Може да помогне и при тестирање на лекови за невролошки заболувања
Органоидната интелигенција, исто така, може да го револуционизира истражувањето за тестирање на лекови за невро-развојни нарушувања и невродегенерација, според Lena Smirnova, доцент по здравје и инженерство на животната средина на Универзитетот Johns Hopkins и коавтор на студијата.
Сакаме да ги споредиме мозочните органоиди од типично развиените донатори со мозочните органоиди од донаторите со аутизам. Алатките што ги развиваме кон биолошкото пресметување се истите алатки кои ќе ни овозможат да ги разбереме промените во невронските мрежи специфични за аутизмот, без потреба да користиме животни или да пристапиме до пациентите, за да можеме да ги разбереме основните механизми зошто пациентите го имаат ова сознание, проблеми и штети, вели Smirnova.
Исто така, треба да се забележи дека разновиден конзорциум од научници, биоетичари и членови на јавноста се вклучени во истражувачкиот тим за да се проценат етичките импликации од работата со органоидна интелигенција.
