Во пролетта 1942 година, по ослободувањето на полските војници од логор во Сибир, единствената рута од Советскиот Сојуз беше преку Каспиското Море до Иран.
Новата полска армија, формирана на Блискиот исток под команда на Британците, наидува на младенче во планинските региони на Персија, кое остана сираче откако неговата мајка беше убиена од ловџии.
Војниците го купиле мечето од малиот пастир кој го чувал во вреќа и го нарекле Војтек.
Кога отиде со војската, мечето Војтек беше прилично мал и проблемот со неговата исхрана беше решен со кондензирано млеко. Во следните години, тој стана незаменлив член на 4-от вод, а негови најдобри пријатели беа младите војници Димитр Чавлуго и Хенрик Захаревич, кои поголемиот дел од своето време го минуваа со него.
Мечката сакаше да остане во импровизираната кујна каде јадеше што ќе му дадат, а тој почна да пие вино и пиво, како и да пуши цигари што ќе ги добие само ако бидат запалени, вдишувал еден дим и потоа да ги џвака.
Војтек прерасна во голема и силна мечка која беше исклучително питом и заштитничка кон своите војници. Тој стана херој во Палестина кога една ноќ ги фати крадците како влегуваат во просторија со муниција каде што спиеше.
Арапите се исплашија кога сфатија дека наишле на толку големо и опасно животно и настанала цела мешаница. Ова резултираше со нивно апсење, а Војтек беше заслужено награден со шише пиво.
Тој не беше единственото животно во армијата, па стана пријател со мајмунот Каша и кучето Киркук, но не се дружеше долго со нив бидејќи Каша почина од тага кога умре нејзиното младенче, а Киркук не ја преживеа скорпијата, а и Војтек беше во лоша состојба откако отровен инсект го гризна за носот и сите мислеа дека нема да преживее.
Неговиот верен пријател Хенрик го доеше дење и ноќе, а мечката сепак се опорави.
Кога полската армија се подготвуваше да влезе во воената зона во Италија во текот на 1943 година, се појави проблем околу статусот на Војтек. Бидејќи на животните не им беше дозволено да одат во борба со војниците, проблемот беше решен со давање на ранг и сериски број на Војтек.
За време на конфликтот, Војтек се најде на огнената артилериска линија, каде што виде како се носат кутии со муниција од камионот до топовите. Хенрик Захаревиќ, кој остана да ја чува мечката, мораше да им помогне на војниците, а Војтек остана сам во близина на камионот.
Бидејќи тој секогаш ги копирал постапките на своите војници, мечката започнала да носи кутии со муниција кон топовите, а звуците од експлозијата не го допирале.
Поради неговата храброст и подготвеност да учествува во акцијата, неговата скулптура со граната во рацете стана официјално лого на компанијата што ја снабдуваше армијата со муниција за време на војната.
Кога заврши Втората светска војна, во мај 1945 година, војниците беа испратени во кампот Винфилд во Англија. Додека минуваа низ процесот на демобилизација, тие се збогуваа со својот крзнен пријател кој ги правеше среќни дури и во најлошите моменти.
Војтек го најде својот дом во зоолошката градина во Единбург, каде стана главна атракција за посетителите, особено за војниците кои порано го сретнаа и кои комуницираа со него на посебен јазик.
Веста за смртта на овој необичен учесник во војната беше дочекана со голема тага во 1963 година, а сеќавањето за него беше зачувано од заборав благодарение на бројните статуи и пишани документи.
Мечката Војтек остана симбол на армијата што стигна до слободата низ големиот мраз и пустината.
