Писмото на еден татко до ќерката со Даунов синдром, напишано по повод нејзината венчавка, е тивка и моќна исповед за стравовите, надежите и изненадувањата на родителството.
„Не можевме да ги натераме другите деца да те сакаат. Да те прифатат, да се дружат со тебе и да бидат покрај тебе во светот на детските односи. Се прашувавме каков е тоа детски живот во кој нема преспивања кај пријатели и роденденски прослави. Тогаш бев загрижен за тебе. Тивко плачев онаа ноќ кога, на дванаесет години, дојде кај нас и рече: ‘Немам пријатели.’“
Таткото се навраќа и на сите ограничувања што ѝ биле предвидувани уште од најрана возраст. Му зборувале што никогаш нема да може да направи, што нема да постигне, како ќе ѝ биде затворен светот.
„Сакавме за тебе исто што и за секое друго дете — здравје, радост и можност да учествуваш и да уживаш во животот. Тоа не се привилегии резервирани само за ‘типичните’ деца, туку основно право на секое дете уште со самото раѓање. Сепак, јас постојано се грижев за тебе, Jillian. А не требало.“
Со текот на времето, грижата постепено ја замениле гордоста и восхитот. Jillian се покажала како личност со природен талент за поврзување со луѓето. Во основното училиште ја викале „градоначалничка“, затоа што знаела да биде пријател со сите. Во средно училиште танцувала во училишната група. Поминала четири години на факултет и зад себе оставила траги на топлина и прифаќање кај сите што ги запознала.
„Се сеќаваш ли, Jillian, на сè што ни кажуваа дека никогаш нема да можеш да го направиш? Дека нема да научиш ролерки. Дека нема да се занимаваш со спорт. Дека нема да одиш на факултет. Дека никогаш нема да се омажиш. А погледни те денес.“
Ова писмо е дел од книгата An Uncomplicated Life, која таткото, Пол, ја напишал за животот и растењето на својата ќерка — како сведоштво дека ограничувањата што им ги наметнуваме на другите најчесто постојат само во нашите стравови, а не во нивните можности.
#ЉубовБезОграничувања #ТивкаСила #РодителскаЉубов #НадПредрасудите #ЖивотСоВредност #ДауновСиндром
