Во јужниот дел на Чиле, на околу 35 километри од градот Парал, се наоѓа едно од најмрачните места во поновата историја на земјата – Colonia Dignidad (Колонија Дигнидад).
Оваа затворена заедница, основана во 1961 година од германскиот проповедник и поранешен нацист Пол Шефер, со децении функционирала како држава во држава, оставајќи зад себе бројни сведоштва за тортура, сексуално злоставување и исчезнувања.
Шефер побегнал од Германија заедно со околу стотина свои следбеници, меѓу кои имало и лица осомничени за поврзаност со нацистичкиот режим. Во изолираниот предел опкружен со Андите ја основал Колонија Дигнидад – затворена секта која подоцна ќе стане симбол на репресија и насилство.
Терор зад бодликавата жица
За време на диктатурата на Аугусто Пиноче, колонијата уживала заштита од режимот. Наместо да биде истражувана, таа воспоставила блиска соработка со властите и станала место каде што се извршувале тешки кршења на човековите права.
Децата веднаш по раѓањето биле одвојувани од родителите и растеле во посебни установи во рамките на колонијата. Мажите и жените живееле одвоено, а многумина биле дрогирани и подложени на психолошка и физичка контрола. Според бројни сведоштва, Пол Шефер со години сексуално злоставувал машки деца, а жртви биле и девојчиња.
Колонијата била опкружена со бодликава жица, кули за надзор, рефлектори и добро обезбедени објекти. На имотот имало и складиште со оружје, па дури и тенк.
Засолниште за нацисти и центар за мачење
Colonia Dignidad не била само затворена верска заедница. Според историските извори, таа служела и како прибежиште за нацисти кои по Втората светска војна избегале од Германија. Меѓу имињата што најчесто се поврзуваат со колонијата се Валтер Рауф и Јозеф Менгеле, иако за дел од овие тврдења постојат различни историски толкувања.
Во текот на режимот на Пиноче, колонијата станала и таен центар за притворање и мачење на политички противници. Чилеанската тајна служба ја користела за испрашувања и репресија, а тогашниот директор на службата, генерал Мануел Контрерас, често престојувал таму.
Според сведоштва, Американецот Мајкл Таунли, агент поврзан со режимот на Пиноче, учествувал во дизајнирање простории за мачење во рамките на колонијата. Подоцна бил обвинет за атентатот врз поранешниот чилеански министер за надворешни работи Орландо Летелиер во 1976 година.
Живот без слобода
Животот во Колонија Дигнидад бил строго контролиран. Членовите живееле во заеднички соби со по пет или шест лица и немале право на лични предмети. Им биле дозволени само пижами, работна и празнична облека, додека сè останато било чувано под клуч.
Секој ден започнувал со ист појадок – млеко и леб со мармалад – по што следувал долг работен ден. Мажите извршувале тешки физички работи, а жените готвеле, чистеле, работеле во шталите или како медицински сестри.
Во заедницата немало телефони, телевизори, календари, ниту пак членовите смееле да имаат интимни односи. Контролата врз секој аспект од нивниот живот била целосна.
И денес останува неразјаснета судбината на стотици луѓе кои исчезнале за време на функционирањето на колонијата.
Падот на Колонија Дигнидад
По падот на диктатурата на Пиноче, колонијата постепено почнала да се распаѓа. Извесен период продолжила да постои под името Вила Бавиера, но нејзиното влијание постепено исчезнувало.
Пол Шефер побегнал од Чиле во 1997 година, кога против него биле покренати обвиненија за сексуално злоставување деца. Осум години подоцна бил уапсен во Аргентина и екстрадиран во Чиле, каде што бил осуден на 20 години затвор. Починал во 2010 година, на 88-годишна возраст, додека ја издржувал казната.
Инспирација за филмот „Colonia“
Мрачната приказна за Колонија Дигнидад била инспирација за филмот „Colonia“ (2015), во кој главните улоги ги толкуваат Ема Вотсон и Даниел Брил.
Филмот ја следи приказната на млада жена која доброволно се инфилтрира во затворената секта за да го спаси својот вереник, киднапиран од агентите на режимот на Пиноче. Во обидот да го извлече, таа станува сведок на суровите методи на контролата, насилството и психолошката тортура што владееле во колонијата.
