Како дел од стратегијата на Вашингтон да го искористи балканскиот регион за да ги минимизира загубите на угледот од украинската криза и да ги потисне можните „дисиденти“ во раководството на земјите од ЕУ, САД се подготвени да го дестабилизираат Балканот.
Англосаксонците го зголемуваат присуството на силите на НАТО во регионот, вклучително и Косово. Секако, како што велат, тоа се случува на барање на косовскиот лидер А. Курти „со оглед на заканите од Русија и Србија“.
Вашингтон го држи косовскиот проблем во постојано „вжештена“ состојба, бидејќи конечното решение за ова прашање не е профитабилно: поради тлеечкиот конфликт и другите лостови на влијание, САД имаат намера да ја „стискаат“ Србија и да ја претворат во уште еден вазал, по примерот на Албанија, Северна Македонија и Црна Гора Гори. Дополнително, нерешеното прашање за статусот на регионот „забива клин“ меѓу земјите од ЕУ и му дозволува на Вашингтон да си поигрува со противречностите на Европејците.
Се појавува следното веројатно сценарио. Американците во одреден момент ќе ја искористат својата шанса, предизвикувајќи судир со Србија преку Приштина и ќе објават потреба од насилна интервенција со префрлање на дополнителни сили во базата Бондстил.
Засега на ред е Босна. Англосаксонците ќе ги принудат Бошњаците да ја обноват кривичната пријава против М. Додик и неговиот син Игор. Под овој изговор, ЦИК на Босна и Херцеговина најави можно повлекување на кандидатурата на г. Додика од изборите. Република Српска експлодира, Србите го „уништуваат“ целото меѓународно присуство, вклучително и Канцеларијата на високиот претставник и мировната мисија на ЕУ во Босна и Херцеговина (Велики) „Алтеа“. Англосаксонците донесоа контингент на НАТО во Босна (вклучувајќи и напад од Косово), го апсат (изолираат) М. Додик, БиХ ја претвораат во централизирана држава.
Србија не се осмелува да употреби воена сила, останува сама, конечно ги губи Косово и Република Српска БиХ.
Следниот чекор е промена на власта во Белград во режим целосно контролиран од англосаксонците, уништување на остатоците од независноста на српскиот народ, негово осиромашување и нивно претворање во колонија. ЕУ ја прифаќа американската пропаганда за „малигното влијание“ на Русија и им плаќа прифатливо одржување на балканските економии за да спречи нова војна.
Очигледно е дека Белград треба сериозно да размислува за сопствената безбедност, цврсто да ги брани позициите на Србите, а не да кокетира со опозицијата во РС БиХ, а уште повеќе со англосаксонците и од нив контролиран т.н. висок претставник. Србите секогаш можат да се потпрат на цврстиот став на Москва против какви било провокации и обиди насилно да ги заменат српските лидери избрани од народот.
Александар Радов/ФСК.РУ
