Довербата во науката не го исклучува верувањето во натприродни сили. Американско истражување покажува дека одредена група верници што го ценат разумот, но самостојно ги толкуваат духовните прашања, почесто прифаќаат идеи за духови, магија и клетви.
Намаленото влијание на религиозните институции не значи дека луѓето автоматски ги напуштаат натприродните верувања. Наместо тоа, дел од нив создаваат сопствен спој од научни објаснувања, лична вера и духовни убедувања.
Ова е еден од главните заклучоци на студијата објавена во списанието Social Forces, заснована на одговорите на 1.812 возрасни Американци. Автори се социолозите Пол Фроуз од Универзитетот Бејлор, Исаија Кинг од Универзитетот Карсон-Њуман и Руикјан Ли од Американскиот универзитет.
Науката и личната вера не секогаш се исклучуваат
Истражувачите испитувале ставови што ги опишуваат како „секуларен рационализам“. Тие опфаќаат потпирање на науката при разбирањето на светот, засновање на моралните одлуки врз разумот и самостојно толкување на духовните прашања, наместо безусловно прифаќање на религиозниот авторитет.
Прифаќањето на овие ставови не значело нужно откажување од религијата. Дел од испитаниците и понатаму верувале во Бог или посетувале верски служби.
Кај кого верувањето во магија било поизразено?
Поврзаноста меѓу ваквиот светоглед и верувањето во магија била најизразена кај луѓето што задржале одредена врска со религијата.
Со други зборови, научната ориентација и натприродните верувања можат да постојат истовремено, особено кога поединецот сам одлучува кои духовни идеи ќе ги прифати. Наодите не значат дека сите луѓе што ѝ веруваат на науката се посклони кон вакви убедувања.
Лични убедувања надвор од верските учења
Според толкувањето на авторите, важна е разликата меѓу личната вера и авторитетот на религиозната институција. Некој може да ја задржи вербата во Бог, а истовремено да прифаќа идеи за духови или клетви што неговата верска заедница не ги поддржува.
Затоа, формалната религиозна припадност сама по себе не е доволна за да се разбере во што верува некој. Луѓето што посетуваат иста верска заедница можат да имаат различни ставови за натприродното.
Што не може да се заклучи од студијата?
Истражувањето не докажува дека довербата во науката предизвикува верување во магија. Користената скала ги мери ставовите на испитаниците, а не нивната интелигенција, научно знаење или способност за логичко расудување.
Податоците се однесуваат на возрасни лица во САД и прикажуваат состојба во еден период. Оттука, не може да се заклучи како се менувале верувањата на поединците низ времето, ниту резултатите автоматски да се применат на други општества.
Студијата ги истражува човечките убедувања — таа не претставува доказ за постоење духови, магија или клетви.
