Сега е на научниците да пресметаат колку би чинело сето тоа и во кој момент би можело да стане профитабилно.
Проблемот со нуклеарниот отпад ги мачи сите земји во светот каде што се генерира. Во повеќето случаи, нуклеарниот отпад се складира во специјални буриња, а потоа се складира во подземни резервоари.
Сепак, тоа всушност не е трајно решение за отстранување на отпадот. Затоа, научниците со години се обидуваат да откријат како да го рециклираат нуклеарниот отпад, односно да го претворат во помалку опасен.
И се чини дека научниците во САД се на вистинскиот пат. Имено, тие развиваат метод за рециклирање на нуклеарен отпад што би произведувал тритиум, ретка верзија на водород што служи како едно од главните горива во нуклеарната фузија.
За потсетување, нуклеарната фузија е процес во кој два атома се комбинираат за да ослободат топлина што може да ги движи генераторите, кои потоа произведуваат електрична енергија речиси без емисии. Целиот процес, за разлика од нуклеарната фисија што се користи во нуклеарните централи, произведува многу малку радиоактивен отпад.
За нуклеарна фузија се потребни деутериум и тритиум. И додека деутериумот е лесно достапен, тритиумот не е. Неговата моментална цена е околу 33 милиони долари за килограм.
Тритиумот нормално се наоѓа природно во горните слоеви на атмосферата, но за да се користи во фузија, треба да се преработи. Во моментов, во светот има залиха од само 25 килограми, што е нормално доволно за снабдување со електрична енергија на повеќе од половина милион домаќинства за шест месеци. Но, тоа не е доволно за целиот свет.
Доколку американските научници успеат да извлечат тритиум од нуклеарен отпад, тоа би ја зголемило достапноста на тритиум и би овозможило побрз развој на технологијата за нуклеарна фузија.
Симулациите предизвикале оптимизам
Научниците го тестирале својот потенцијален метод во компјутерски симулации. Симулираните потенцијални реактори за тритиум користеле забрзувач на честички за да ги поттикнат реакциите на атомска фисија во нуклеарениот отпад.
Симулацијата покажала дека функцијата на забрзувачот би овозможила вклучување или исклучување на реакциите, со што би се овозможило подобро и побезбедно управување со самиот процес.
Таквиот систем, теоретски, би работел на 1 GW енергија и би можел да произведува околу два килограми тритиум годишно, што е повеќе од 10 пати повеќе тритиум од фузискиот реактор со иста моќност.
Сега е на научниците да пресметаат колку би чинело сето тоа и во кој момент би можело да стане профитабилно.
Имено, трката за изградба на првата нуклеарна фузиска централа се одвива низ целиот свет. Доколку овој дизајн на американски научници се покаже како профитабилен, би можел да обезбеди енергија за идните фузиски реактори и со тоа да го олесни преминот кон почисти извори на енергија, а во исто време да го намали проблемот со нуклеарниот отпад генериран во нуклеарните централи, но и на други места (на пр. болниците).
Извор: Eurekalert
