Досега се сметало дека оваа вирусна ДНК е бескорисна, но научниците откриваат дека некои од овие секвенци влијаат на активирањето и деактивирањето на гените.
Што ги прави луѓето – луѓе? Со оглед на тоа што споделуваме речиси 99% од нашата ДНК со шимпанзата, можеме да кажеме дека она што нè прави луѓе е еден процент.
Но, научниците од Универзитетот McGill и Универзитетот Kyoto откриле дека фрагментите од древната вирусна ДНК, претходно сметани за „ѓубре“, всушност може да играат значајна улога во контролирањето на човечките гени.
Научниците анализирале човечка ДНК користејќи нов метод за да ја проследат еволутивната историја на вирусната ДНК и откриле секвенци што не биле забележани претходно.
Ако можеме јасно да мапираме кои делови од нашиот геном се специфични за луѓето или приматите, а кои делови доаѓаат од вирусите, сме еден чекор поблиску до разбирање што нè прави луѓе и како нашата ДНК влијае врз здравјето и болестите, рече Guillaume Bourque, еден од водечките автори на студијата објавена во списанието Science Advances и професор на Одделот за хумана генетика на Универзитетот McGill.
Како што објаснува тој, околу осум проценти од човечкиот геном доаѓа од вируси кои ги инфицирале нашите предци пред милиони години. Досега, се сметало дека оваа вирусна ДНК е бескорисна, но научниците откриваат дека некои од овие секвенци влијаат на активирањето и деактивирањето на гените.
Во оваа најнова студија, идентификувани се специфични секвенци кои покажуваат она што научниците го нарекуваат регулаторен потенцијал.
Новиот метод ги групира вирусните секвенци според нивната еволутивна историја, а не само според сличноста. Следејќи ја еволуцијата на секвенците со текот на времето, научниците идентификувале модели кои сугерираат кои од нив можат да помогнат во контролата кога гените се вклучуваат или исклучуваат.
Тие се фокусирале на семејство на вирусна ДНК наречено MER11, а потоа откриле дека не постојат три, туку четири подтипови. Една група, MER11_G4, била особено активна кај човечките матични клетки и содржеи единствена комбинација на ДНК што се наоѓа само кај луѓето и шимпанзата. Научниците веруваат дека оваа група игра клучна улога во вклучувањето и исклучувањето на гените.
Но, тие не планираат да застанат тука. Кога човечкиот геном бил првпат секвенциониран пред 25 години, немало алатки за детално проучување. Современата технологија им овозможува подлабоко да ја проучат ДНК-та и да ги доведат во прашање претходните откритија.
Затоа што, како што истакнуваат, појасното разбирање на геномот би можело да им помогне на научниците да ги разберат генетските мутации поврзани со ракот и ретките болести.
