Тагата нема однапред утврден распоред. Прифаќањето на чувствата, зачувувањето на спомените и поддршката од другите можат да помогнат во приспособувањето на животот без саканата личност.
Загубата на близок човек може да донесе тага, неверување, лутина, вина или исцрпеност. Чувствата понекогаш се менуваат ненадејно и повторно се засилуваат. Не постои единствен правилен начин да се тагува, ниту сите луѓе минуваат низ исти искуства по ист редослед.
Д-р Алан Волфелт, основач на Центарот за загуба и животни промени, издвојува шест потреби во тагувањето. Тие можат да се разберат како насоки за справување со загубата, наместо како задачи што треба да се завршат во одреден рок.
1. Постепено соочување со реалноста
Разбирањето дека саканата личност повеќе нема физички да биде присутна бара време. Разговорите за неа и навраќањето на настаните можат постепено да помогнат загубата да стане разбирлива.
2. Простор за болката, но и за одмор
Не мора постојано да се биде силен. Изразувањето на чувствата може да помогне, но потребни се и паузи од болката. Секојдневна активност или момент на смиреност не значат заборавање.
3. Зачувување на спомените
Фотографиите, приказните и предметите можат да ја одржат поврзаноста со починатиот. Одлуките што да се зачува или тргне настрана треба да го следат личното чувство на подготвеност.
4. Приспособување на променетото секојдневие
Загубата често ги менува семејните улоги, обврските и доживувањето на себеси. Преземањето нови одговорности може да биде исцрпувачко, па помошта од блиските има важна улога.
5. Потрага по смисла
Прашањата за животот, верувањата и иднината можат повторно да се отворат. Не мора веднаш да се најдат одговори. Разговорот за овие дилеми може да биде дел од приспособувањето.
6. Поддршка што продолжува
Потребата од разбирање не завршува по погребот. Блиски луѓе, групи за поддршка или стручно лице можат да помогнат и многу подоцна. Барањето помош е човечка потреба.
Кога да се побара стручна помош?
Ако тагата сериозно го отежнува секојдневното функционирање, ако вознемиреноста или потиштеноста се засилуваат, или сопствените начини на справување не помагаат, корисно е да се разговара со психолог, психотерапевт или лекар. Не е потребно да се чека одреден рок за да се побара поддршка.