Откриено е дека тектонската плоча под Тихиот Океан се распаѓа под влијание на далечни сили

555

Новото истражување додаде нов слој на научното разбирање на динамиката на Земјината кора.

Истражувањето на длабочините на тектониката на плочите е сложен процес на откривање и усовршување, предизвикувајќи ја конвенционалната мудрост дека Земјината кора останува крута во своето јадро.

Една неодамнешна студија фокусирана на четири висорамнини во западниот Тихи Океан сугерира дека овие огромни области не се цврсти плочи, туку ранливи области кои се растргнати од далечни сили во близина на работ на Тихиот Океан.

“Теориите не се исклесани во камен”

Russell Pysklywec, геофизичар од University of Toronto и коавтор на гореспоменатата студија, ја нагласува еволутивната природа на тектониката на плочите. Теоријата не е исклесана во камен и сè уште наоѓаме нови работи, забележува тој.

Erkan Gün, геонаучник и прв автор на студијата, објавена во списанието Geophysical Research Letters, го истакнува изненадувачкото откритие дека слични геолошки деформации забележани во внатрешноста на континенталните плочи се случуваат и во океанските тектонски плочи.

Децениската научна реевалуација на морското дно, иницирана во 1950-тите од океанскиот картограф Marie Tharp, покажа дека океанските басени не се рамни површини. Сонарното мапирање на Tharp откри ровови и масивни планини, особено Средноатлантскиот гребен, доведувајќи ги во прашање претходните претпоставки.

Спротивно на верувањето дека внатрешноста на океанските плочи останува цврста, една нова студија испитува четири висорамнини – Shatsky Rise, Hess Rise, плато Ontong Java и плато Manihiki – отфрлајќи ја идејата дека таквите области не се деформираат. Иако овие висорамнини се наоѓаат далеку од границите на плочите, истражувањата сугерираат дека тие се изложени на сили на кинење на работ на пацифичката плоча, каде што се случува субдукција.

Раседите (прикажани со кратки, дебели црни линии) во четири океански висорамнини на Тихиот Океан имаат тенденција да се движат паралелно со најблиската граница на плочата (субдукционен ров).

Недостатоци на новото истражување

Студијата идентификува пукнатини и раседни линии кои се движат паралелно со најблискиот ров, што укажува на кинење на овие висорамнини. Моделирањето на тектонската динамика на плочите за хипотетички висорамнини лоцирани на 750 до 1.500 километри од најблиската зона на субдукција дополнително ги поддржува резултатите, откривајќи дека висорамнините стануваат потенки и се протегаат во текот на милиони години.

Сепак, Gün го признава ограничениот опсег на нивната анализа и се надева дека нивната студија ќе катализира понатамошни напори за истражување и собирање податоци.

Испраќањето истражувачки бродови за собирање податоци е голем напор, така што всушност се надеваме дека нашата работа ќе го привлече вниманието кон висорамнините и ќе се соберат повеќе податоци, рече тој на крајот.

Извор: Science Alert