Една од најголемите мистерии поврзани со Tyrannosaurus rex — неговите необично мали раце — можеби конечно доби научно објаснување.
Новата студија сугерира дека кратките предни екстремитети не биле случајност, туку резултат на еволутивен компромис: додека рацете се намалувале, черепот на предаторот станувал сè помоќен.
Моќниот череп бил поважен од рацете
Истражувањето, објавено во научното списание Proceedings of the Royal Society B, анализирало 85 видови диносауруси и открило јасна поврзаност меѓу големите и силни черепи и намалените предни екстремитети.
Водечкиот автор на студијата, Чарли Роџер Шерер од University College London, вели дека еволуцијата едноставно дала приоритет на главното оружје — главата.
„Ако имате исклучително силен череп, многу е веројатно дека ќе имате мали раце“, објаснува Шерер.
Според него, развојот на долги и моќни раце барал огромна количина енергија, па еволуцијата ја насочила таа „инвестиција“ кон развој на посилни вилици и помоќен загриз.
Т-рексот имал најсилен череп
Истражувачите ги анализирале фосилите и анатомските податоци на десетици диносауруси, мерејќи ги предните екстремитети, черепот и силата на загризување.
Очекувано, Tyrannosaurus rex добил највисок резултат кога станува збор за моќта на черепот.
Веднаш зад него бил Tyrannotitan, огромен месојад кој живеел на територијата на денешна Аргентина милиони години пред Т-рексот.
Ист тренд кај повеќе групи диносауруси
Научниците откриле дека истиот еволутивен модел не важел само за тираносауридите.
Слична поврзаност меѓу огромен череп и мали раце била забележана и кај цератосауриди, мегалосауриди, абелисауриди и кархародонтосауриди — групи големи месојадни диносауруси што живееле во различни периоди и делови од светот.
Тоа, според авторите, покажува дека намалувањето на рацете не било случајна појава, туку успешна еволутивна стратегија која независно се појавувала кај повеќе видови.
„Џиновска копнена ајкула“
Палеонтологот Стив Брусате од University of Edinburgh, кој не учествувал во студијата, го опишал Т-рексот како „џиновска копнена ајкула која правела сè со својата огромна глава“.
Според него, како што главата станувала поголема и посилна, функциите што некогаш ги имале рацете — фаќање и убивање плен — постепено ги преземале вилиците.
Рацете сепак не биле бескорисни
Иако биле значително помали во однос на телото, научниците веруваат дека рацете на Т-рексот сепак имале одредена функција.
„Да биле целосно бескорисни, еволуцијата веројатно целосно ќе ги елиминирала“, вели Шерер, додавајќи дека нивната точна улога сè уште останува мистерија.
Новата студија, сепак, нуди најсилен доказ досега дека малите раце на Т-рексот биле цена што природата ја платила за создавање на еден од најмоќните предатори во историјата на Земјата.