Во ова кинеско село сите живеат во вили, имаат подебела банкарска сметка, а јавниот превоз им се хеликоптери …
Кинескиот град Huaxi во провинцијата Jiangsu, оправдано е наречен „Село на богатите“. Облакодер од 72 ката, хеликоптери на небото, тематски парк и луксузни вили, понеобично село ширум светот сигурно не постои.
Секој од две илјади жители, колку што официјално живеат овде, има повеќе од 143.000 долари на банкарска сметка и живее во вила. Всушност, сите тие живеат во сосема идентични вили.
Но, постои финта. Ако го напуштите селото и одлучите да се преселите на друго место, губите се што имате на вашата банкарска сметка и секако вилата, па поради ова правило речиси никој не смее да го напушти златното село бидејќи ќе останат со ништо и завршуваат на улица. Да споменеме и дека повеќето жители работат седум дена во неделата, па се поставува прашањето, каде воопшто да ги потрошам сите тие пари? Очигледно, само во Huaxi.
Пред околу 30 години ова село било само едно од сиромашните кинески села со население од околу 600 жители. Но, тогаш се појавил висок партиски функционер Wu Renbao, кој смислил план за просперитет на селото. Наскоро основал неколку компании и ги збогатил сиромашните.
Заработуваат 18.000 долари годишно
Медиумите се заинтересирале за Huaxi во 2004 година, кога било објавено дека еден селанец во просек заработува речиси 18.000 долари годишно, што е значително повеќе отколку што може да се заработи во другите кинески провинции.
За да ја покажат силата на селото, властите во 2011 година изградиле фасцинантен облакодер од 72 кат, за кој биле потрошени 430 милиони долари. Висината на облакодерот е 328 метри, што за споредба е четири метри повисок од Ајфеловата кула.
Јасно е дека селото има и транспортна компанија. Но, она што би го очекувале не е земја, туку небо. Имено, за превоз на жителите се користи хеликоптер, па жителите во околните градови можат да бидат таму за десетина минути.
Има и голем тематски парк со копии на познати градби како Кинескиот ѕид и Забранетиот град.
Но, прашањето е како Huaxi дошол од сиромашно село до сето ова сè уште е покриено со превез на тајна. Жителите не зборуваат за своето богатство и тоа се смета за тајна, а пристапот до медиумите е доста ограничен. Новинарите овде не можат да стапнат ако не добијат одобрение од локалните власти.
Исто така, клубови и барови не постојат, па на крајот се поставува прашањето каков е навистина животот во ова богато, мистериозно село.