На денешен ден пред 88 години во Марсеј беше убиен југословенскиот крал Александар I Караѓорѓевиќ.
Атентатот на кралот Александар на 9 октомври 1934 година во Марсеј беше организиран од група хрватски усташи и членови на македонската ВМРО, со поддршка на италијанскиот фашистички диктатор Бенито Мусолини.
Истрелите кон кралот ги испукал Владимир Георгиев Керин, член на ВМРО, со прекар Черноземски. Во атентатот е убиен и шефот на француската дипломатија Луј Барту.
Кралот Александар Карадордевиќ е роден на 17 декември 1888 година во Цетиње, како четврто дете на кнезот Петар Караѓордевиќ, идниот крал на Србија и Кралството СХС, и на Зорка Петровиќ Његош. Се школувал во Женева, Петроград, Русија и Белград.
Тој беше назначен за престолонаследник на Србија на 27 март 1909 година, по одбивањето на неговиот постар брат Ѓорѓе да го преземе тронот.
Пред Првата светска војна е прогласен за регент на Србија, а од 1 декември 1918 година, по завршувањето на војната и обединувањето, за регент на Кралството Срби, Хрвати и Словенци.
Во Првата светска војна, како регент, Александар бил и врховен командант на српската војска.
По смртта на неговиот татко, кралот Петар Први, во 1921 година, тој е прогласен за „обединувачки крал“ на Кралството на Србите, Хрватите и Словенците. Кралот Александар имал три сина – Петар, Томислав и Андреј.
Тој беше еден од креаторите на Малата Антанта, регионален воен сојуз меѓу Чехословачка, Романија и Кралството СХС, т.е. Југославија.
Во надворешната политика се потпираше на сојузот со Франција, а покрај Малата Антанта беше и творец на Балканскиот пакт. Една од клучните позиции на неговата политика беше „Балканот – за балканските народи“, со тезата дека само така може да се создаде зона на мир и стабилност.
По трагичниот атентат во јуни 1928 година во Народното собрание на Кралството СХС, кога пратеникот на владејачката Радикална партија, Пуниша Рачиќ пукал во пратениците на ХШ, по што тројца смртно настрадале, кралот Александар, со цел за да се стабилизира ситуацијата во земјата, во јануари 1929 година воведува лична влада.
Во октомври истата година официјалното име на државата наместо Кралство на Србите, Хрватите и Словенците стана Кралство Југославија.
Во 1931 година, откако условите во земјата во голема мера се стабилизираа, беше воведен нов Устав на Кралството Југославија, со кој беше воспоставен дводомен претставнички систем, и на тој начин земјата беше вратена во парламентаризам.
На убиството на кралот Александар во Марсеј му претходеле два обиди, првиот во 1921 година, во Белград организиран од комунистите, а атентатор бил Спасоје Стејиќ. Додека обидот за атентат врз кралот Александар бил извршен од членовите на хрватското усташко движење на 17 декември 1933 година во Загреб. Усташите Петар Ореб и Иван Херничиќ потоа беа уапсени и осудени, како и претходно комунистот Стејиќ.
Во октомври 1934 година, кралот Александар Караѓорѓевиќ дојде во Франција во официјална државна посета. На улиците на Марсеј го пречекаа околу 100.000 луѓе. Атентаторот Черноземски, глумејќи ентузијазам, му скандираше на кралот на француски јазик, а потоа извади револвер од букетот со кој мавташе и испука неколку куршуми.
Смртно ранетиот крал Александар наскоро починал, неколку часа подоцна починал и министерот Луис Барту, додека ранетиот генерал Џозеф Жорж преживеал. Како што пишуваше тогашниот печат, последните зборови што ги изговорил кралот Александар биле: „Чувајте ми ја Југославија“.
Масата го линчувала атентаторот кој полицијата претходно успеала да го рани, а тој набрзо починал. Француската полиција уапси тројца заговорници – атентатори Звонимир Поспишил, Иво Рајиќ и Мија Краљ, хрватски усташи. Францускиот суд ги осуди на доживотен затвор.
Бенито Мусолини, италијанскиот фашистички водач кој имаше територијални аспирации за делови од Југославија, одби да ги екстрадира поттикнувачите на злосторствата на усташите Анте Павелиќ и Еуген Дида Кватерник, кој беше водач на групата што го изврши атентатот.
Кралот Александар беше погребан на 18 октомври во семејната гробница на Караѓорѓевиќ во Опленац, со соодветни највисоки државни и воени почести и во присуство на претставници на речиси сите европски држави, судови и влади, вклучително и воените противници.
Бидејќи најстариот син на кралот Александар, Петар Втори, бил малолетен, власта ја презела тричлена регенција, составена од кнезот Павле Караѓорѓевиќ, д-р Иво Перовиќ и д-р Раденко Станковиќ.
Тие беа соборени од власт со воен удар на 27 март 1941 година, а набргу потоа, нацистичка Германија го нападна Кралството Југославија. Покрај Германија, во нападот учествуваа и Италија, Бугарија и Унгарија.