Кога се мажев, имав само еден услов – да не живееме со родителите на сопругот, а особено не со неговата мајка, мојата идна свекрва.
Не го барав тоа без причина. Мајка ми поминала низ многу тешки ситуации со својата свекрва и цел живот го носеше товарот на тој однос. Затоа уште пред бракот знаев дека не сакам да ја повторам нејзината приказна.
Кога му го кажав тоа на идниот сопруг, тој ме прегрна и ми рече:
„Љубов, ако треба, ќе одиме и во Америка.“
Му верував.
Но, веднаш по венчавката, наместо да бараме свој дом, тој ме замоли да се стрпам неколку недели. Наводно, поради соседството и околностите, било подобро привремено да останеме кај неговите родители. Ми вети дека потоа ќе најдеме мало станче и ќе се иселиме.
Си реков – добро, ќе почекам.
Но неделите поминаа, а од станот немаше ништо.
Секогаш кога ќе го прашав до каде е со барањето, имаше ново оправдување. Нешто било прескапо, нешто не било на добра локација, нешто требало дополнително да се среди…
А ние и понатаму живеевме со неговите родители.
Поминаа три месеци.
Ситуацијата веќе сериозно ме вознемируваше. Не сакав секојдневно да живеам во домот на неговите родители, особено затоа што тоа беше спротивно на единствениот услов што го поставив пред бракот.
Затоа денес, додека сопругот беше на работа, ја донесов одлуката.
Ги спакував своите работи и се вратив кај моите родители.
Му оставив порака во која му објаснив каде сум и што очекувам.
Му понудив две можности.
Првата – да дојде и извесно време да живее со моите родители. Нашата куќа не е ништо помала од куќата на неговите.
Втората – кога конечно ќе најде стан за нас двајца, да ме повика и јас веднаш ќе се вратам за да продолжиме да го градиме нашиот заеднички живот.
Очекував дека веднаш ќе дојде по мене.
Но, тој сè уште ниту дошол, ниту ми се јавил.
Искрено, почнав да се прашувам што се случува. Можеби очекував дека ќе сфати колку сериозно ми значи ова и дека ќе направи нешто за нашиот брак.
Сега останува само да чекам.
Се надевам дека навистина сè уште бара стан за двајцата.