Еден од најголемите злосторства над цивилно население случено е на 21 октомври 1941 година, кога околу 3.000 цивили од и од околината на Крагуевац беа убиени од германските окупаторски војски, како одмазда за 10-те убиени Германци. Меѓу нив имало 300 ученици од Крагујевац и петнаесет деца на возраст меѓу 8 и 15 години.
Стрелањето било извршено како одмазда за 10 убиени и 26 повредени германски војници по судирот со партизаните и четниците на половина пат помеѓу Бар и Љуљак. На 10 октомври германскиот командант Франц Беме издаде наредба да се застрелаат 100 луѓе за еден убиен германски војник и педесет за еден ранет. По таа пресметка, како за одмазда требало да бидат убиени 2.300 лица.
Наредбата ја издал командантот на 749-от полк, чиешто седиште било во Краљево, мајор Ото Деш, а наредбата ја извршил командантот на 724-от полк во Крагуевац, мајорот Паул Кениг. Злосторството го извршиле единиците на 1-от баталјон на 724. пешадиски полк и III баталјон на 749-ти пешадиски полк.
„Крвава бајка“ е песна напишана од српската поетеса Десанка Максимовиќ откако ги слушнала деталите за ужасното злосторство во Крагујевац извршено од германските окупаторски сили врз невиното српско население.
Масакрот во Крагуевац е едно од најголемите и најстрашните злосторства во Втората светска војна извршени врз цивилите на едно место и за еден ден. Работници, селани, професори и нивните студенти биле убиени заедно.
Настанот во Шумарице ја инспирирал поетска Десанка Максимовиќ да ја напише една од најтажните српски песни, „Крвава бајка“.
Крвава бајка
Било је то у некој земљи сељака на брдовитом Балкану, умрла је мученичком смрћу чета ђака у једном дану.
Исте су године сви били рођени, исто су им текли школски дани, на исте свечаности заједно су вођени, од истих болести сви пелцовани, и сви умрли у истом дану.
Било је то у некој земљи сељака на брдовитом Балкану, умрла је мученичком смрћу чета ђака у једном дану.
А педесет и пет минути пре смртног трена седела је у ђачкој клупи чета малена и исте задатке тешке решавала: колико може путник ако иде пешке… и тако редом.
Мисли су им биле пуне истих бројки, и по свескама у школској торби бесмислених лежало безброј петица и двојки.
Прегршт истих снова и истих тајни родољубивих и љубавних стискали су у дну џепова.
И чинило се сваком да ће дуго да ће врло дуго, трчати испод свода плава док све задатке на свету не посвршава.
Било је то у некој земљи сељака на брдовитом Балкану, умрла је јуначком смрћу чета ђака у истом дану.
Дечака редови цели узели се за руке и са школског задњег часа на стрељање пошли мирно као да смрт није ништа.
Другова редови цели истог часа се узнели до вечног боравишта.
Десанка Максимовиќ
Massaker von Kragujevac | “Крвава бајка” | Видео